Stichting Christelijk Internet

“...Gij hebt gerechtigheid lief en haat goddeloosheid; daarom heeft, o God, uw God u gezalfd met vreugdeolie boven uw metgezellen...”

Psalm 45:7

Het nieuwe jaar heeft altijd iets verfrissend, vind ik. Alles maakt weer een nieuwe start. Je ziet er nog niet veel van, maar het tij is niet meer te keren. En op een bepaald moment is het zover. Dan botten de bomen uit, komen de bloemen boven het maaiveld en zingt de natuur haar hoogste lied. Maar zo in het begin van het nieuwe jaar merk je daar nog niets van. Het lijkt wel als of alles zo bij het oude blijft. Sterker nog, de dorheid doet er zelfs nog een schepje bovenop en de temperatuur zakt nog een paar graden. Maar onder de oppervlakte is het proces al aan de gang.

Het maken van goede voornemens hoort er een beetje bij. Hetgeen je wilt, is er nog niet, maar je gaat je best doen om het gestalte te geven. Je wilt het immers graag. En daarom vertel je het aan anderen en gaat aan de gang.

Soms vraag ik me wel eens af hoe dat met Jezus is geweest. Ik denk dat het jaarlijks maken van goede voornemens bij Hem niet aan de orde was. Ik denk ook niet dat Jezus veel wensen had. Begrijp me niet verkeerd, maar ik geloof dat Jezus eigenlijk maar 1 wens had. Die wens speelde bij Hem al vanaf het moment dat Hij het zich bewust werd. En hetgeen Hij wilde was nog door niemand anders gedaan. Wat Hem voor ogen stond, was nog door niemand anders gerealiseerd. Jezus kon op geen mens terugvallen, wat dat betreft. Met niemand kon Hij er over praten; niemand zou Hem zelfs kunnen begrijpen.

Als kleine jongen hield Hem slechts één ding bezig: Hoe kan ik mijn hemelse Vader eren. Al jong begreep Hij, dat zijn leven een bijzonder doel diende. Hij was er niet zomaar. Hij had een taak, die geheel zijn wezen en gedachten in beslag nam.

Je zou je af kunnen vragen, hoe Hij daar zo achter was gekomen. Wel, de Schrift openbaart dat niet zo concreet. Maar waarschijnlijk is wel, dat Hij zijn eerste onderricht heeft ontvangen van zijn ouders. En dan met name zijn moeder. Zij zal Hem alles dat haar bekend was, de woorden van de engel, de bijzondere omstandigheden in Bethlehem, wel hebben verteld. Maar vervolgens was daar natuurlijk de Schrift. Elke joodse jongeling werd al vroeg onderwezen in de wet en de profeten. En daar sprak de Vader door zijn Heilige Geest tot het hart van zijn Zoon.

En zo, bezig zijnde met de dingen zijns Vader, las Hij ook ongetwijfeld de bovenstaande psalm. En niet alleen die, natuurlijk. Het valt op hoeveel Schriftgedeelten rechtstreeks tot het hart van de Zoon lijken te zijn gericht. Ook in psalm 45 spreekt de Psalmist, boven zijn eigen besef uit, lijkt het wel, tot de Zoon van God, die komende was in deze wereld. De Koning-God, eer en aanbidding ontvangend, tronend boven elke vijand en macht, gezeten aan de rechterzijde van de Macht in de hemelen.

Maar zo zonder meer viel Hem dat niet ten deel. Het was niet simpelweg een in de schoot geworpen gave. Geen erfenis die klaar lag om te worden opgeëist. Nee, elke centimeter diende te worden bevochten. Met bloed, zweet en tranen. Letterlijk en figuurlijk. Het is dus ook niet vreemd, dat de kleine Jezus in de tempel alleen nog maar aangaf, bezig te moeten zijn met de dingen van zijn Vader. Hij had de jaren van zijn jeugd nodig om te overleggen, te overdenken en te overpeinzen. Alle voor en tegens moesten terdege worden overwogen. Welke consequenties zou zijn beslissing hebben. Hoe groot zou de tegenstand zijn. Zou Hij het wel kunnen bolwerken. Want eenmaal op weg, was er geen terug meer. Gelijk bij de start zou het ‘point of no return’ al zijn gepasseerd.

Alle ogen zouden gericht zijn op Hem. Niet zozeer vanuit de mensen om Hem heen, maar veelmeer vanuit de geestelijke wereld. Alle engelen, zowel de goede als de kwade zouden Hem nauwlettend in de gaten houden. En naarmate de mensen Hem meer zouden opmerken, zou de aandacht steeds groter worden. Nee, simpel zou het niet worden. Voor Jezus lag een zware, maar ook dankbare taak.

Onze psalm spreekt van de goddelijke Koning. Hij heeft zijn hart gezet op de gerechtigheid Gods. En de psalmist, een afstammeling van Korach die zo jammerlijk met zijn familie omkomt in de woestijn, omdat hij zich verheft tegen de autoriteit van Mozes en Aaron; deze psalmist ziet het in een visioen, in een vergezicht, gebeuren. Terwijl hij voor zijn geestesoog de Koning der Koningen ziet verschijnen, trilt zijn hart van de blijde woorden. Je zou kunnen zeggen, dat hij er helemaal opgewonden van raakt en hij jubelt: ‘De Koning is schoner dan de mensenkinderen.’ En hij wijdt zijn psalm, zijn gedicht, aan de Koning. Lieflijkheid is over zijn lippen uitgegoten, roept hij uit. En het wordt hem duidelijk: daarom heeft God zijn Koning voor altoos gezegend, omdat Hij gerechtigheid liefheeft. En hij roept verder: ‘Gord uw zwaard aan de heup, gij held’ En gaandeweg veranderd de aanbidding in een bemoediging: ‘ga door, houdt vol, geef niet op’.

Het zijn, honderden jaren later, die woorden die zich vasthechten aan het bewustzijn van Jezus Christus. ‘Uw troon o God, staat voor eeuwig. Uw scepter is een rechtmatige scepter’. En de Vader bemoedigt: ‘dat geldt jou, mijn Zoon’ En dan, rond zijn dertigste, is het zover. Jezus heeft zijn besluit genomen en Hij weet: ‘Ik ga er voor’ Niets houdt Mij nog tegen. Mijn Vader en Ik zullen tot het einde gaan. De psalmist voegt er nog aan toe: ‘uw pijlen zijn gescherpt, ..., zij dringen door in het hart van des konings vijanden’. Want die zijn er. In ontelbare aantallen zullen zij optrekken om de Zoon van God het onderspit te laten delven. Maar Jezus Christus is er klaar voor . Vanaf het moment, dat Hij zijn standpunt heeft bepaald, is Hij bezig geweest het Koninkrijk Gods over de mensen te proclameren. Want waar door de vinger Gods de tegenstanders worden uitgeworpen, is het Koninkrijk Gods over die mens gekomen. De pijlen zijn gescherpt. En zij dringen diep door in het hart van de vijand. Meter voor meter, stap voor stap, komt het tot stand.

Geen mens in heden en toekomst is in staat om te beseffen wat het Jezus heeft gekost. Zijn liefde en toewijding. Zijn strijd. Zijn bloed en tranen, die als een kostbaar offer zijn geplengd op het altaar van de verzoening. Want alles dat Hem rechtens toekwam, heeft Hij prijsgegeven, om u en mij te kunnen winnen. Dat was de reden waarom Hij tot het einde is gegaan. Opdat u en ik vrij zouden zijn.

Als we zo psalm 45 tot ons door laten dringen, wordt duidelijk hoeveel impact deze heeft gehad op onze Heer. En, natuurlijk, het is niet het enige dat Hem heeft aangesproken. Maar ontegenzeglijk heeft de psalm wel een bijdrage geleverd. Het complete evangelie in een notendop. Zijn taak, Zijn visie, Zijn plan. En, niet te vergeten, de uitkomst. Want Jezus heeft uitgeroepen: het is volbracht. Zijn race heeft Hij tot het einde toe uitgelopen.

Maar de psalm is nog niet uitgelezen. Daarover echter een volgende keer meer.